W świątyniach dźwięk najlepiej brzmi bez żadnego wzmacniania. Jednak jest to sytuacja idealna. Zazwyczaj trzeba jednak się posiłkować elektronicznym sprzętem wzmacniającym dźwięk, aby być lepiej słyszalnym. Jakość tego wzmocnienia zależy od wielu czynników. Pierwszym ogniwem na drodze rejestracji dźwięku jest mikrofon. Jakośc wzmacnianego dźwięku zależy nie tylko od rodzaju mikrofonu (o tym w innym artykule), ale także od ustawienia śpiewających względem mikrofonu. 

Charakterystyka kierunkowa mikrofonu

O wyborze sposobu ustawienia śpiewaków może decydować techniczny parametr mikrofonu jakim jest charakterystyka kierunkowa. Wskazuje on nam z jakiego kierunku dźwięk będzie najlepiej rejestrowany przez mikrofon. Typowe charakterystyi kierunkowe to: dookólna, nerkowa (kardioidalna) i ósemkowa. Są też inne, ale rzadziej staosowane i zazwyczaj w dużo droższych rozwiązaniach (na przykład mikrofon silnie kierunkowy - rejestrujący najlepiej w zasadzie z jednego kierunku).

Poniżej na rysunku przedstawione zostały owe trzy najpolularniejsze typy.

b_150_0_16777215_00_images_MSM_technika_charakterystykamikrofonu.jpgMikrofon o charakterystyce nerkowej (kardioidalnej) najlepiej rejestrują dźwięki z przodu, w przestrzeni do 120 stopni. Powyżej tego kąta od osi mikrofonu, dźwięki będą słabo rejestrowalne (lub wcale).

Mikrofon dookólny ze wszystkich stron rejestruje dźwięki w niemal jednakowy sposób. Jednak mikrofony takie są dośc drogie, a przez to rzadko używane w amatorksich zastosowaniach. 

Mikrofon o charakterystyce ósemkowej rejestruje dźwięki po bokach. Głos biegnący od przodu mikrofonu będzie rejestrowany słabo.

Oczywiscie schematy są zaprezentowane w płaszczyźnie, natomiast mamy do czynienia z przestrzenią - trzeba sobie wyobrazić sferę o takim kszatałcie. 

Charakterystyka mikrofonu zależy także od częstotliwości dźwięku (wysokości). Ilustracje po prawej stronie pokazują, jak zmienia się ona w przypadku bardzo wysokich dźwięków - powyżej 1000 Hz (w przypadku mikrofonu nerkowego staje się ona bardziej kierunkowa, a w przypadku dookólnego zmienia się na ósemkową). Jednak przy śpiewie nie odgrywa to wiekszej roli (zmiany nie są aż tak istotne, mogą bardziej dotyczyć barwy głosu), przy instrumentach już bardziej.

Jaką mikrofon ma charakterystykę dowiemy się z instrukcji mikrofonu (dokładniejszy wykres) a także zazwyczaj uproszczony schemat jest umieszczony na samym mikrofonie.

Większość mikrofonów wykorzystywanych w scholach ma charakterystykę nerkową. Trzeba to uwzględniać ustawiając osoby przy mikrofonie. Błędem jest ustawianie się równomiernie wokoło mikrofonu, gdyż osoby stojące nieco z tyłu raczej nie będa słyszalne. Jeszcze bardziej należy zwrócić na to uwagę, kiedy mamy mikrofon ósemkowy. Przy takim mikrofonie nie będą słyszane osoby, które stoją "u szczytu" (na przeciw) mikrofonu, a jedynie z boku.

Pola "ślepe" mikrofonu (przestrzeń, w której dźwięki nie są przez mikrofon rejestrowane) też można wykorzystać. Jeśli w scholach dziecięcych mamy dzieci, które chęć do śpiewu mają odwrotnie proporcjonalną do zdolności, a ciężko nam jest je zupełnie odrzucić, można je ustawić w owych polach ślepych mikrofonu i dzieki temu dzieci będą zadowolone, i my, ponieważ mikrofon bardzo słabo wyłapie niepożądane fałsze ;-)

Mikrofon a spółgłoski

Koleją sprawą na którą warto zwrócić uwage przy ustawianiu mikrofonów jest specyfika naszej mowy i budowa mikrofonu. O co chodzi? W naszwej mowie wystepują pewne spółgłoski nazywane zwarto wybuchowymi, których artykulacja polega na nagłym wypuszczeniu strumienia powietrza. Są to: p,b,t,d,c,dz,k,g. Mikrofon posiada membranę rejestrującą drgania powietrza (dźwięk). Problem powstaje, gdy zbyt blisko i na wprost mikrofonu wypowiadane są te spółgłoski - nagłe "dmuchnięcie" w mikrofon powoduje trzask w sprzecie nagłaśnającym. Szczególnie zasłużona jest tu spółgłoska "p". Problem dotyczy solisty, który sam śpiewa do jednego mikrofonu. W takim wypadku nie wolno śpiewać na wprost mikrofonu. Strumien powietrza z ust musi mikrofon omijać. Trzeba go trzymać tak, aby usta znajdowały się w polu "widzenia" mikrofonu, ale nie bezpośrednio przed nim (lekko z boku lub nieco od góry).

Siła głosu

Przy ustawianiu śpiewających trzeba jeszcze pamiętać o różnicach w głośności spiewu poszczególnych osób. Osoby o silnym głosie należy stawiać nieco dlaej od mikrofonu niż te, które mają słaby głos. Pamiętać należy też o tym, że lepiej jest śpiewać nieco głośniej i stać dalej od mikrofonu, niż cicho i blisko, mimo, że wydaje się, że poziom głośności rejestrowanych dźwięków jest podobny, jednak z bliskiej odległości zarejestrowane też zostaną wszelkie zakłócenia (nazwijmy to tak) mowy (mlaśnięcia, spółgłoski zwarte-wybuchowe). Oczywiscie z odległością nie można przesadzić, bo gdy będzie z byt duża, na wzmacniaczu trzeba będzie dźwięk "podkręcić" a to wiąże się często z wzmocnieniem też i szumów.

Mam nadzieję, że tych kilka rad pozwoli właściwie wykorzystać mikrofony do nagłaśniania scholi, czy zespołów śpiewających.

Początek strony