Alleluja. Prawdziwe Alleluja zaśpiewamy w Raju. Będzie to Alleluja miłości doskonałej.

Na razie nasze Alleluja jest wyrazem miłości, która łaknie, czyli nadziei… (św. Augustyn)

Błogosławiony jest ten, który wielki dzień (Niedzielę) wywyższył ponad wszystkie dni. Niebiosa, ziemia, aniołowie i ludzie – wszyscy nie posiadają się z radości. W pierwszy dzień tygodnia wszyscy się radujcie – taki nakaz możemy przeczytać w Didaskaliach Apostolskich. Historycznie chrześcijanie przeżywali niedzielę jako dzień radości, w późniejszych czasach jako dzień odpoczynku. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana, to na ich oczach urzeczywistniły się słowa Jezusa przed męką, że będą się smucić, ale ich smutek zamieni się w radość. Niedziela przeżywana jako dzień zmartwychwstania Pana musi być przeniknięta radością. Św. Augustyn wyrażając tą świadomość w Kościele, uwypukla znaczenie cotygodniowej Paschy: Wierni przerywają posty i modlą się na stojąco, co jest znakiem zmartwychwstania; z tego samego powodu we wszystkie niedziele śpiewa się radosne Alleluja.

„Muzyka sakralna będzie tym świętszą (czyli tym wymowniej spełni swoją funkcję), im ściślej zespoli się z czynnością liturgiczną” - czytamy w Konstytucji o Liturgii Soboru Watykańskiego II w punkcie 112. Pieśń kościelna nie jest więc tylko ozdobnym dodatkiem do liturgii, ale jej zespoloną częścią. I jak liturgia nie jest własnością pojedynczego człowieka - kapłana czy innego uczestnika liturgii, tak śpiew liturgiczny nie może być traktowany w oderwaniu od liturgii, w sposób dowolny i swobodny. Stąd przepisy kościelne określają pewne zasady, którymi należy się kierować przy doborze śpiewów na Eucharystię, aby były bardziej zgodne z przebiegiem liturgii.